Comfort zone

SONY DSCVerander goeroes weten het zeker. Leren doe je pas buiten je comfort zone. zolang je binnen de je vertrouwde wereld blijft, valt er niks te leren. Dan doe je alleen maar wat je al kunt. Zoek ik vaak de grenzen op? Mwoh… De ritjes Ventoux zijn duidelijk buiten de comfort zone. Zowel omhoog als omlaag. Met de reisfiets van Jena terug naar Nederland door volstrekt shit-weer met een op de eindeloze kinderkopweggetjes stuk gereden kont? Dan was duidelijk ruim buiten de comfort zone. De 16 % afdaling met de mountainbike over de slordig neergesmeten keien in het bos bij Weimar? Precies zo, zeker toen ik het lef had een moment mijn remmen los te laten. Maar verder? De trainings- en ontspanningstochtjes een paar maal per week gaan over bekende wegen. En bij slecht weer zet ik me op de binnenfiets. Curiosity kills the cat. Met het klimmen der jaren worden je haast ongemerkt wat voorzichtiger.

De wielerbaan van Alkmaar is een klassieke houten piste. 250 meter lang, de bochten dik veertig graden steil. Baanfietsen zijn minimalistische kunstwerken. Frame, stuur, twee wielen, ketting, klaar. Vergeleken met het gelikte hout van deze binnenbaan is zelfs het mooiste asfalt nog een hobbelweg. Dat moet hard kunnen gaan.

Met een dik dozijn mannen melden we ons op een zaterdagmiddag voor wat een clinic baanfietsen heet en daarna nog een lekker uurtje koersen. Dan denk je dat je aardig thuis bent op een fiets, maar dit is andere koek. De eerste kennismaking roept vooral aarzeling op. De fietsen sturen nerveus, doortrappen en geen rem zijn we niet gewend en de baan ziet er spekglad uit. De waarschuwingen laat weinig te raden over: met te weinig snelheid glipt in de bochten je achterwiel weg en donder je zonder pardon naar beneden. Het resultaat is een dozijn kerels ruimschoots buiten hun comfort zone. Als even later een van ons door een ongelukkige manoeuvre tegen het beton van het binnenterein klettert, zit de schrik er goed in. Twaalf angsthazen op de fiets.

De clinic is vooral bedoeld om je het gevoel te geven dat je nu ook weer niet zo heel ver over je grens aan het klooien bent. Na wat aansporing van de trainer begint het toch te draaien. Het klimmen in de baan, op halve hoogte voluit door de bochten jagen, je val-snelheid bij het uitkomen van de bocht benutten; het is een aparte sensatie. Al gauw gaat het hard. Veel harder dan buiten. Het fietst weliswaar vederlicht, tegelijkertijd vraagt het elke seconde je concentratie. De gedachte dat we dit een uur voluit zouden doen, schuiven we al snel aan de kant. Het is een totaal andere discipline dan op de weg. Even ontspannen om je heen koekeloeren zoals je op een racefiets gemakkelijk doet, kun je hier beter vergeten, wij in elk geval wel. Ter illustratie schuiven er tegen het einde van onze speeltijd nog een paar van boven naar beneden van de baan. Bij het uitrijden even vergeten dat je er wel wàt tempo in moet houden.

Na afloop staan we met drie dozijn schaafwonden onder de douche. Leuk? Zeker! Buiten de comfort zone? Helemaal! Leerzaam? Absoluut!, al is het maar dat we unaniem onze oprechte bewondering voor baanrenners uitspreken. Voor herhaling vatbaar? Hmmm, daar moet nog wat over gedacht worden. De eerste valpartij blijkt een gebroken heup te hebben opgeleverd. Dat is een wel heel pijnlijk leerproces. Doe mij nu eerst maar een maandje comfort zone.

2 gedachten over “Comfort zone

  1. De zone van naaste ontwikkeling had dit moeten zijn, begreep ik als één van de twaalf. Haalbaar, maar te doen. Maar het bleek voor mij op de grens, tegen die van de zone van discomfort aan. En dan voel je de vier mogelijkheden: vluchten (heb ik niet gedaan, was ik ook niet van plan), vechten (‘Wie heeft dít nu weer bedacht?’ kwam niet in me op), verenigen (samenspannen en zeggen dat het boven ‘ons’ kunnen is was helemaal niet aan de orde) en dus resteert ‘verlammen’: voorzichtig zonder op te vallen rondje voor rondje warmdraaien, en toen ontstond bij mij toch het vertrouwen dat ik weer ronde voor ronde in Vygotsky’s ‘zone van naaste ontwikkeling’ kon gaan fietsen. Dat is gelukt. Opluchting en ook een beetje trots, in het besef dat het soms op het randje was. En nog steeds verdrietig dat één van ons over dat randje is heen gevallen. Heet dat nou leren?

  2. Dag Simon,
    Mooi verhaal. Je hebt het treffend getypeerd. Twaalf angstige mannen in of dichtbij hun comfortzone. Dat geldt zeker voor mij. Ik heb me nog nooit zo comfortabel gevoeld in dat gebied. Waar anderen in elk geval nog (al dan niet succesvol) de zone van naaste ontwikkeling hebben verkend, ontbrak daarvoor bij de moed. Inderdaad die dag dus niets geleerd. Maar wel een leerzame ervaring. Sommige dingen moet je niet meer willen leren. Die bewustwording is ook heel wat waard. Wijsheid en bezinning komt met de jaren.
    Ik blijf je berichten over Hans met veel interesse volgen. Zoveel narigheid…. dat kun je toch niet bedenken?
    Ik zou die pedaaltjes nog even bij je houden. Zal je net zien dat hij met een net gerepareerde heup, weer op de racefiets klimt en vervolgens op zijn snufferd gaat… De volgende paragraaf uit de wet van Murphy. Je moet het noodlot niet tarten.
    groet van Cees

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *