Getallen onzin?

Van elke rit op racefiets of moutainbike en elk wat serieuzer tochtje op de toerfiets, noteer ik de getallen. Al jaren. Afstand, gemiddelde snelheid, hartslag, vermogen; alles wat dat kekke apparaatje op het stuur bijhoudt, belandt sinds twee jaar in een overzichtelijke spreadsheet. Daarvoor waren het schriftjes. Als ik terug blader kan ik zien dat ik ik begin mei 2012 ongeveer evenveel kilometers in de benen had als nu, maar er zatAfbeelding Fietsen toen nog niet zo’n mooie dik 29 gemiddeld over 80 km bij zoals ik die gisteren op de teller zette. En zonder bovenmatige inspanning.

Ben ik nu dus sterker dan in 2012? Gloort er een nieuwe snelste tijd op Ventoux en Huez? De laatste persoonlijke records op die twee puisten dateren uit 2012. Is dit een voorbode dat er deze zomer nog iets van die tijden af kan of was gisteren een toevalstreffer? Ik wordt per slot alleen maar ouder. Ik ben weliswaar in alles een laatbloeier maar een keer moet de lijn omhoog stokken. Je kunt niet bij blijven trainen. Het houdt een keer op. De neergang komt er aan, onvermijdelijk, ook voor mij.

Een fietskennis sloopte een dag na zijn 65 worden de computer van zijn stuur en rijdt sindsdien tevreden zonder. En hard. Niet heel lang geleden deden we samen het kopje van Bloemendaal en het verraste me hoe hard hij omhoog ging. Het is natuurlijk een klimmetje van niks, maar ik word er niet graag afgereden. Ook niet als ik me laat verrassen op een klimmetje van niks.

Ieder mens wil groeien. Ons hele zijn is op die gedachte gebaseerd. Stilstand is achteruitgang. Het is gemakkelijk gezegd dat bergafwaarts ook bij het leven hoort, dat het onnatuurlijk is je daar tegen te verzetten, en accepteren dat het minder wordt een teken van wijsheid is. Maar ik ken nauwelijks mensen die daar heel blijmoedig over praten en bijna iedereen doet wel iets om het tegenovergestelde te bewijzen. De collegezalen zitten niet voor niks vol met pensionado-filosofen in spe. Ook die zijn op zoek naar groei, zij het niet op de Mont Ventoux.

Voorlopig blijf ik die getallen gewoon noteren. En in de benen kriebelt het meer en meer naarmate de zomer nadert. Toch nog maar een keertje naar de Ventoux?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *