Sinds een halfjaar volg ik een opleiding. Alle informatie, opdrachten en leerinhouden komen via een digitale leeromgeving thuis op mijn scherm. Ik volg netjes de stappen, doe wat gevraagd wordt, stuur op tijd mijn huiswerk in, bestudeer de feedback en probeer daar in vervolgopdrachten wat mee te doen. Ongeveer één keer per maand mag ik een dagdeel aanschuiven bij een groepsles. Inmiddels ban ik ongeveer halverwege. Leer ik wat? Ja! Vind ik het wat? Nee! Drie keer niks om eerlijk te zijn. Niet dat ik wil dat een meester of juffrouw zich voortdurend met mij bemoeit, maar dit is wel erg eenzaam leren. Het voelt als in je eentje werken aan een een puzzel van 1500 stukjes. Het eindresultaat is straks vast precies zoals bedoeld. Daarna mag alles terug in de doos.
Onlangs bezocht ik een les op een praktijkschool. Er heerste ontspannen rust. Na een korte instructie scharrelde de juf wat rond in het lokaal. Iedereen was op zijn gemak bezig met het eigen werk. Soms samen, soms alleen. De juf schoof links en rechts wat aan met een vraag of wat extra aandacht. Rustig, dichtbij. Ze deed niks wat niet nodig was. Net als haar hond. Haar hond? Er slenterde ook een hond door het lokaal. Yara. Een niet meer zo jong soort van stoffige herder. Ze doet haar bazin zo goed mogelijk na. Ze schurkt zo nu en dan wat tegen een leerling aan, laat zich achter haar oor kroelen en gaat even later pontificaal tussen de bankjes liggen slapen.
Zegt u maar welk onderwijs u wilt.